சுவீஸ் ஊடகம் ஒன்று சமீபத்தில் மேற்கொண்ட ஆய்வு ஒன்றில் 24 ஆயிரம் புலம் பெயர்ந்தவர்களின் கல்வித்தரம் அவர்களுடைய பிள்ளைகளின் கல்வி தரத்துடன் ஒப்பிடப்பட்டுள்ளது. அதிலும் குறிப்பாக ஜெர்மனி, பிரான்ஸ், இத்தாலி, போச்சுகல், ஸ்பெயின், துருக்கி, செர்பியா, மாசிடோனியா மற்றும் கோசோவா போன்ற நாடுகளில் இருந்து சுவிட்சர்லாந்துக்கு புலம்பெயர்ந்தவர்களின் தரவுகள் ஆய்வுக்கு உட்படுத்தப்பட்டது. அப்போது பிள்ளைகள் பெற்றோரை விட கல்வியில் மேம்பட்டிருப்பது தெரியவந்துள்ளது.
உதாரணமாக புலம்பெயர்ந்த பெற்றோர்கள் 15 அல்லது 16 வயதில் பள்ளி படிப்பை கைவிட்டிருந்த நிலையில் அவர்களுடைய பிள்ளைகளோ 18 அல்லது 19 வயது வரை கல்வி கற்றுள்ளார்கள். அதாவது கிட்டத்தட்ட 60 சதவீத பிள்ளைகள் பல்கலைக்கழக கல்வியை முடித்து இருந்தார்கள். சொந்த நாட்டை விட்டுவிட்டு வேறு நாட்டுக்கு வந்து அதனால் தங்கள் சந்தித்த பாரபட்சம், மொழி பிரச்சனைகள் போன்ற தடைகளையும் தாண்டி கல்வியில் அந்த குழந்தைகள் மேம்பட்டிருந்தனர். ஆனாலும் கல்வித் தகுதியில் மேம்பட்டு விளங்குவதிலும் நாட்டிற்கு நாடு வித்தியாசம் இருப்பதும் அந்த ஆய்வில் தெரியவந்துள்ளது.
உதாரணமாக ஜெர்மனியில் இருந்து புலம்பெயர்ந்தவரின் பிள்ளைகளில் 54 சதவீதத்தினர் பட்டப்படிப்பு அல்லது அதற்கு இணையான கல்வியை முடித்திருக்கும் நிலையில் கொசுவா நாட்டிலிருந்து புலம்பெயர்ந்தோரில் 20 சதவீதம் பேர் மட்டும் பட்டப்படிப்பை எட்டிப் பிடித்துள்ளனர். ஒருவேளை அந்த பிள்ளைகளின் பெற்றோர் எவ்வளவு காலமாக சுவிட்சர்லாந்தில் வாழ்ந்து வருகிறார்கள் என்னும் விடயம் இதன் பின்னணியில் இருக்கலாம் என ஆய்வாளர்கள் கருதி வருகின்றனர். உதாரணமாக பால்கன் சமுதாயம் என அழைக்கப்படும் கொசோவா போன்ற நாடுகளில் இருந்து சமீபத்தில் தான் மக்கள் சுவிட்சர்லாந்திருக்கு புலம்பெயர்ந்துள்ளனர்.
அதனால் அவர்களுக்கு மொழி முதலான விடயங்கள் பிரச்சனையாக இருப்பதால் அவர்களுடைய பிள்ளைகளால் அந்த அளவிற்கு கல்வியில் சாதிக்க முடியாமல் போய் இருக்கலாம். அத்துடன் மற்றொரு நாட்டில் இருந்து புலம்பெயர்ந்தவர்களின் பிள்ளைகள் என்ற காரணத்தினால் அவர்கள் பள்ளியில் சந்திக்கும் பாரபட்சம் முதலான பிரச்சனைகளும் அவர்களுடைய கல்வியில் முன்னேறுவதற்கு தடையாக இருந்திருக்கலாம் என கருதப்படுகின்றது.